DOLORES CANNON – Deel 08.2 – Convoluted Universes

Dolores Cannon
Dolores Cannon

Winny: Dolores Cannon werd beschuldigd dat ze de verhalen uit haar boeken fantaseerde. Ze heeft al heel veel boeken geschreven. Om haar verhaal uit te leggen, geef ik een deel uit het boek deel Twee van Convoluted Universes (uitgegeven in 2005):

 

Ze zegt: Ik geef voortdurend lezingen over de hele wereld over het onderwerp van mijn boeken.

Het belangrijkste onderwerp van mijn werk is therapie en om mensen te herstellen van of om hun problemen op te helpen lossen. Maar het meest opwindende en vervullende deel van mijn werk, de jus erover, de glazuur van de cake, is om geschiedenis te ontdekken. En om informatie en nieuwe theorieën mee naar onze tijd terug te nemen. Het is echt een begraven schat ontdekken. Ze zeggen, er is niets werkelijk nieuw. Wij herontdekken alleen maar kennis die we eenmaal allemaal hadden in vorige levens maar die we zijn vergeten in al die eonen tijden. Maar in mijn werk heb ik ontdekt dat het nooit echt werd vergeten, omdat het werd opgeslagen  in de computeropslag van het onderbewuste weten. Het wachtte alleen maar op de juiste tijd om weer opnieuw naar voren gebracht te worden. En dit is wat ik geprobeerd heb te doen door mijn werk met hypnose.

Ik begon altijd mijn lezingen met een korte persoonlijke achtergrond, zodat het gehoor zal begrijpen hoe ik mijn informatie heb verkregen. Ik werd beschuldigd dat ik mijn gevallen zelf had verzonnen, om een prachtige science fiction schrijfster te zijn. Voor mij zou dat net zo’n grote prestatie zijn geweest om het materiaal zelf te hebben uitgevonden dat ik schrijf, in plaats van dat ik alleen de feiten rapporteer die in diepe trance tot stand zijn gekomen. Ik heb werkelijk een pad ontdekt om de spreekwoordelijke doos van Pandora te openen. Het materiaal komt uit de personen hun onderbewuste denken/weten. Alles dat ik hoef te doen is dit te organiseren en dan in boeken te zetten. En dat is geen klein werkje.

 

Mijn wortels in de hypnose gaan terug tot in 1960, dus ben ik nu al veertig (vijftig dus nu) betrokken in dit veld van mijn werk. In die eerste dagen van mijn hypnosewerk was het inductie proces heel tijd slurpend en langdradig. Het ging erom om wat ik noem “kijk naar het glinsterend (horloge/ketting) ding “ dat dan heen en weer slingerde voor de persoon terwijl de hypnotiseur verder gaat met de inductie. En dat lange, versleten proces hield dan ook de ontspanning in van alle delen van het lichaam.  Zo was het eerst dus.

Toen werden er diverse testen uitgevoerd om de diepte van de trance te meten voordat de hypnotiseur verder kon gaan. . Sommige van die procedures worden ook heden nog gedaan en worden ook nog aangeleerd.  Alhoewel die het meest gezien worden in films of op de tv vanwege het dramatische effect.  De meeste hypnotiseurs zijn verder gegaan naar veel snellere methodes. Zo ontwikkelde ik mijn eigen techniek door het verwijderen van die delen van de inductie die alleen maar tijd namen en onnodig waren.  Moderne technieken betrekken het gebruik van de stem erbij met beelden en visualisatie.

 

Ik werd in 1968 daar voor het eerst bij betrokken door regressie van een vrouw via reïncarnatie en vorige levens. Mijn echtgenoot, Johnny had meer dan 20 jaren een loopbaan in de US. Navy gehad en was net van zijn dienst teruggekeerd uit Vietnam. We waren gestationeerd in Texas en probeerden onze levens terug te brengen na een vier jarige scheiding die door de oorlog was veroorzaakt. Mijn echtgenoot (die de voornaamste hypnotiseur was) en ik werkten met een jonge vrouw die problemen had met nerveus eten. Ze had een overgewicht  en had nier problemen, dus haar dokter stelde haar voor dat hypnose haar misschien kon helpen. Tot aan deze tijd hadden we alleen conventionele hypnose gedaan en ons gericht op gewoontes; we werkten meestal met mensen die wilden stoppen met roken, of gewicht wilden verliezen, enz.

In onze meest wilde dromen hadden we nooit gedacht dat we meer dan dat konden bereiken. Terwijl we met deze vrouw werkten, brachten we haar in regressie terug naar dit leven en zochten naar betekenisvolle gebeurtenissen toen zij plotseling in een vorig leven sprong en als  bakvis in de daverende twintiger jaren in Chicago. Dat we verbaasd waren, was nog zacht gezegd. We zagen hoe zij zich transformeerde in een heel andere persoonlijkheid met andere stembuigingen en lichaamsbewegingen. Zij werd voor onze ogen letterlijk een ander persoon. Dit was onze eerste blootstelling aan reïncarnatie. Het hele verhaal werd in een ander boek vermeld. Dit was het eerste boek dat ik ooit schreef en dat werd nooit gepubliceerd.

Toen wij met deze vrouw werkten, wilden we nieuwsgierig meer weten over dat reïncarnatie fenomeen. We willen uitvinden waar de hypnose ons naartoe zou brengen. We brachten haar in regressie door vijf verschillende en aparte levens heen, naar toen ze werd geschapen door God.

 

Alle sessies werden opgenomen op de draagbare spoel van een spoel tape recorder uit die tijd.  Die werd ‘portable’ genoemd alhoewel die buitengewoon zwaar was en grote acht ‘inch tapes’ gebruikte.

In die dagen waren er geen instructie boeken om een hypnotiseur te leiden zou er iets dergelijks gebeuren (dan vertelt ze uit welk boek ze wel las).

Dus hadden we niets om ons te helpen toen we met deze dame in de tijd teruggingen, en we zagen haar letterlijk een andere persoonlijkheden worden toen we door elke tijdsperiode heen gingen. We vonden al doende onze eigen regels uit en de resultaten waren opmerkelijk. Bij die experimenten  brachten we naar haar voren de toekomst in, want niemand had ons verteld dat dit niet kon gedaan worden. Zij zag ons wonen in een landelijke setting en wij hadden kleinkinderen. We vertelden aan niemand de identiteit van deze vrouw waar we mee werkten.  En toch kwamen diverse marine vrienden die erover hoorden en ze kwamen naar ons huis om het laatste hoofdstuk te horen. Dit experiment veranderde voor altijd onze levens en ons denken.

 

1968 was een zeer betekenisvol jaar in mijn leven, want alles veranderde voor altijd. Mijn leven zou nooit meer naar het normale terugkeren. Mijn echtgenoot Johnny werd bijna gedood in een verschrikkelijk auto ongeluk op een avond toen hij op weg was naar de marine basis. Hij werd frontaal geraakt door een dronken chauffeur en gemangeld in het wrak van onze Volkswagen bus. De doktoren zeiden dat het een wonder was dat hij nog leefde want zijn verwondingen waren zo groot dat hij die nacht zou zijn gestorven. Een reden dat zijn leven werd gespaard was dat er een corpslid die net uit Vietnam was teruggekeerd in een auto achter die van Johnny reed. Hij was gewend aan het behandelen van noodwonden op het slagveld  en dus was hij in staat om Johnny te behandelen voordat hij doodbloedde op de snelweg.  Op dat ogenblik kwam de bemanning van de noodhulp uit de basis aan en dat corpslid had de bloeding beheerst, maar Johnny zat nog steeds in het wrak van de auto. Dat kostte buitengewoon veel werk voor de brandweer om hem te bevrijden. Toen werd hij getransporteerd per helikopter naar het marine hospitaal in Corpus Christi.

 

Toen ik aankwam op de Intensive Care kwamen vijf doktoren achter elkaar een voor een binnen en gaven me diverse redenen op waarom hij zeker de nacht niet zou overleven. Zij waren perplex toen ik niet ondersteboven was. Ik vertelde hen dat ze fout zaten.  Hij zou niet sterven. Maar natuurlijk kon ik hen niet vertellen hoe ik dit wist. Hoe kon hij sterven als hij in de toekomst gezien was met kleinkinderen? Ik wist dat dit waar was. Ik geloofde in wat wij gedaan hadden en wat wij ontdekt hadden. Als ik dit ging geloven, moest ik alles geloven. Dit geloven hielp mij mijn geestelijke gezondheid bewaren in een vreselijke tijd.

 

Ik realiseerde me dat in die tijd niet, maar het geloofstelsel van veel mensen op de basis werd ook getest. Sommigen zeiden dat het ongeluk een straf was van God omdat we ergens in groeven dat gezien werd als werken met de duivel: het onderzoeken van reïncarnatie. Wij gluurden rond hoeken in het duister, deden deuren open die beter gesloten moesten blijven. Ik kon dat niet geloven, want in ons werk met die vrouw werd ons een God getoond die liefdevol was en vriendelijk, niet wraakzuchtig. Ik kon de redenering achter wat er was gebeurd niet bevatten, toen mijn wereld ondersteboven werd gekeerd, maar ik wist absoluut zeker dat onze nieuwsgierigheid en zoektocht naar kennis in het onbekende geen straf was.

 

Hoe ironisch was het voor Johnny om de oorlog te overleven en om dan slechts dood te gaan door onachtzaamheid van een dronken bestuurder. En dit zou ook niet gebeuren. De doktoren noemden hem de “wonderman” want tegen alles in en alle logica tartend, overleefde hij. Dit was het begin van de nachtmerrie die nog vele jaren zou duren.

 

Na maanden in de Intensive Care en een jaar in het ziekenhuis te hebben doorgebracht in een body cast ( harnas ) werd hij uit de Navy ontslagen als een invalide veteraan. Toen besloten wij om naar de heuvels van Arkansas te verhuizen waar we dachten te kunnen leven met een pensioen en om onze vier kinderen te ondersteunen. In die tijd was het nodig maar later was ik blij om dit  toevluchtsoord te hebben in de heuvels als mijn terugtrek plek. Johnny bracht nog vijfentwintig jaren door, begrensd door een rolstoel. Als een gedeeltelijk geamputeerde kon hij buiten met krukken lopen en  reed hij met een door een hand-beheerste auto. In die tijd was ik compleet gefocust op mijn echtgenoot en onze vier kinderen.

 

Mijn avontuur in de reïncarnatie moest op de achterbank blijven liggen omdat ik mij aanpaste aan mijn nieuwe leven. Mijn interesse in hypnose werd niet eerder meer aangewakkerd totdat de kinderen begonnen het huis te verlaten, gingen trouwen of naar college gingen. Toen sloeg het ‘lege nest syndroom’ toe en moest ik de vraag onder ogen zien wat te doen met de rest van mijn leven.  Ik besloot om iets heel ongewoons te doen, niet wat een “normale” vrouw zou doen in deze omstandigheid.  Ik besloot om terug te keren naar hypnose, ook al had ik er geen idee van waar ik mijn cliënten zou vinden in de heuvels van Arkansas. Ik wist alleen dat dit was wat ik wilde gaan doen. Maar ik hield niet van die ouderwetse, langdradige  inductie methoden die populair waren in de zestiger jaren. Ik wist dat er makkelijker en snellere technieken waren. Dus bestudeerde ik de nieuwere methoden en ik ontdekte dat  de transstaat kon worden geïnduceerd door beelden en visualisatie. Ik wilde me niet langer richten op de gewone hypnose om de persoon te laten breken met een gewoonte: stop met roken, gewicht verliezen, enz. Mijn interesse werd naar reïncarnatie ontstoken en daar wilde ik me op richten.  In de late zeventiger en vroege tachtiger jaren waren er nog steeds weinig boeken gedrukt om de hypnotiseur te helpen in het veld van vorige levens regressie therapie.

 

Dus moest ik mijn eigen techniek uitvinden. Ik ontdekte spoedig dat het meeste dat wordt geleerd in de traditionele hypnose, onnodig is. Dus begon ik enkele van die stappen weg te halen en bracht er snellere methodes in. Zolang als de persoon geen schade wordt gebracht denk ik dat de hypnotiseur  kan experimenteren om te ontdekken wat werkt en wat niet. Uiteindelijk moet in het begin ergens, iemand ontdekken hoe je de meest effectieve staat van trance kunt bereiken. Ik wist dat ik op gloednieuwe grond stond en een nieuw territorium binnenging.  Nu, na bijna dertig jaren (meer dan veertig nu. w.) slijpen en volmaakt maken van mijn techniek, heb ik mijn eigen methode ontwikkeld. Ik wil graag werken in de somnambulistische trance staat (slaapwandel of slaap staat. w.) (D: wat de diepst mogelijke trance staat is) want ik denk dat daar alle antwoorden zitten. Veel hypnotiseurs zullen daar niet werken, want ze zeggen ‘dat daar vreemde dingen gebeuren’. Iemand die mijn boeken heeft gelezen weet dat vreemde dingen daar echt gebeuren. De meeste hypnotiseurs  zijn getraind om de cliënt in een lichtere staat van trance te houden. Op dat niveau is het bewuste denken nog heel actief  en bemoeit zich er vaak mee of gooit er wat tussenin. Enige informatie kan op dat niveau wel worden verkregen, maar niet de complete samenwerking van het onderbewuste denken dat alleen gebeurt op het niveau van somnambulisme waar de bemoeienis van het bewuste denken is verwijderd. De persoon herinnert zich normaal niets en denkt dat ze louter in slaap is gevallen. Het normale is dat maar een van de twintig of dertig mensen automatisch en spontaan in de somnambulistische staat van trance gaat. Maar in de techniek die ik ontwikkelde is het tegengestelde waar:  een van de twintig of dertig zal er niet in gaan. Dus is het een heel effectieve methode van verwijdering van het bewuste denken en om het onderbewustzijn de antwoorden te laten vinden. Dit is de methode die ik nu leer in mijn hypnotherapie klassen en mijn studenten rapporteren dezelfde verbazende resultaten.

 

Toen ik serieus begon met mijn therapie in de late jaren van 1970. ontdekte ik al spoedig een patroon. Dit gebeurde voordat ik mijn methode ontdekte om met het onderbewuste denken contact te maken. Hierna werd het patroon zelfs duidelijker. Ik ontdekte dat de meeste problemen die mensen hebben: stoffelijke, mentale, allergieën, fobieën of in relaties enz. terug konden worden opgespoord naar gebeurtenissen die oorspronkelijk stamden niet uit het huidige leven, maar vanuit vorige levens. Veel van mijn cliënten  hadden jaren doorgebracht van dokter naar dokter gaand in het medische en in het psychiatrische veld en ze kregen maar weinig succes om antwoorden te vinden voor hun hardnekkige problemen. Dit kwam omdat de doktoren zich slechts richten op de duidelijke stoffelijke symptomen en gebeurtenissen die in het huidige leven waren gebeurd.  Soms kan een probleem opgespeurd worden  naar gebeurtenissen die in de jeugd waren ontstaan, maar in het grootste deel van de gevallen waar ik mee heb gewerkt, ligt het antwoord verder in het verleden begraven.

 

Ik denk dat vorige levens op een andere frequentie of in een andere vibratie bestaan. Als we regressie maken naar die levens veranderen we de frequenties om ze te zien en te beleven, net zoals het veranderen van kanalen op een radio of tv toestel. Soms zijn die andere frequenties te dichtbij of overlappen de huidige en veroorzaken statische- of ziekte gevallen.

 

In mijn techniek heb ik de beste resultaten door met (D: wat ik noem) het onderbewuste denken contact te leggen. Op een cruciaal moment in de sessie nadat het subject/persoon het vorige leven heeft gevonden dat het antwoord heeft op de problemen van dit leven, vraag ik om met het onderbewustzijn te spreken van die persoon. Dit antwoordt altijd en geeft de gewenste informatie.

 

In de traditionele hypnose wordt de hypnotiseur geleerd hoe antwoorden te verkrijgen van het onderbewustzijn door het gebruik van handsignalen. Dan vragen ze de persoon om een vinger op te heffen voor een “ja” en een andere voor een “nee”.  Voor mij is dit buitengewoon langzaam en zeer beperkend. Waarom deze methode gebruiken als je direct tegen het onderbewustzijn kunt spreken en als dat jou verbaal antwoord kan geven?  Met mijn methode kun je converseren en er een tweezijdige conversatie mee krijgen en kun je antwoord vinden op absoluut alles dat je wilt vragen.

 

Mijn definitie van het onderbewustzijn is: het deel van de geest dat zorgt voor het lichaam. Het reguleert alle systemen van het lichaam. Je hoeft je hart niet te vertellen om te slaan of om tegen jezelf te zeggen adem te halen. Ik identificeer dit als de taak van het onderbewustzijn, omdat het constant bekijkt, monitoort, en het weet alles dat in het lichaam van de persoon gebeurt. Daarom kunnen we antwoorden krijgen op gezondheidskwesties als we die methode gebruiken. Ik heb ontdekt dat elk stoffelijk symptoom, kwaal of ziekte een boodschap is van het onderbewustzijn. Het probeert wanhopig om onze aandacht te vangen op de een of andere manier. Het probeert ons iets te vertellen en zal daar mee doorgaan totdat we het ten slotte begrijpen. Als we er geen aandacht aan geven zal de ziekte of het probleem doorgaan erger te worden totdat we geen alternatief meer hebben, of totdat het te laat is om de situatie om te keren. .Ik weet dat dit waar is omdat dezelfde symptomen in veel van de levens van mensen met gerelateerde problemen zaten. Ik wil alleen maar dat het onderbewustzijn een minder pijnlijke manier kon vinden om de boodschap door te geven. Ik zeg vaak: “zou het niet makkelijker zijn om ze een briefje te geven?” Het onderbewustzijn denkt dat het de boodschap op een directe manier doorgeeft, dat de persoon kan begrijpen, maar dit is vaak het geval niet. We zijn TE gefocust op ons dagelijkse leven om ons af te vragen waarom we hardnekkige rugpijnen of hoofdpijnen hebben, enz. als we dan een sessie hebben en de reden ontdekken voor het ongemak (en vaak kunnen de redenen zo buitengewoon zijn dat ik niet denk dat iemand die verbinding bewust kan leggen). Dan is de boodschap afgeleverd en stopt het ongemak.

De meeste hypnotiseurs zien de waardeer niet van in om iemand naar een vorig leven mee terug te nemen. Maar dit is de reden waarom ik mijn techniek heb ontwikkeld. Ik neem de persoon mee naar het leven dat het allermeest hoort bij de problemen van hun huidige leven. Ik leid nooit. Ik laat het onderbewustzijn de persoon meenemen naar het leven waarvan het ziet wat het meest belangrijke is op de tijd van de sessie. Ik ben altijd verrast of het leven nu vervelend of werelds is (die 90% van hen zijn. D.) , of ze nu in antieke of in moderne beschavingen waren, of te maken hadden met aliens en leven op andere planeten of dimensies. Het onderbewustzijn maakt de verbinding en het wordt dan altijd een die ik of de cliënt nooit bewust zou hebben gemaakt. Maar het heeft volmaakte zin als het vanuit dit perspectief werd gezien.

 

Als ik contact maak met het onderbewustzijn, verbaast het me altijd omdat het duidelijk wordt dat ik niet tegen de persoonlijkheid van de cliënt spreek, maar tegen een aparte entiteit of deel van henzelf. Ik kan altijd zeggen of het onderbewustzijn wordt bereikt en de vragen beantwoordt. Dit spreekt over de cliënt altijd in de derde persoon (hij of zij). Het is niet emotioneel en lijkt verwijderd of los te staan van de problemen, bijna als een objectieve waarnemer. Het zal de persoon ‘kastijden’ omdat ze niet geluisterd hebben. Soms is de eerste opmerking: “Nou, eindelijk heb ik een kans om te spreken. Ik heb al jaren geprobeerd om tegen (zeg maar Jane of Bob) te spreken maar ze willen niet luisteren.” Het onderbewustzijn kan zo objectief zijn dat het soms wreed lijkt.  Het geeft geen stompen maar vertelt wel de waarheid over de situatie zoals deze het ziet. Als het klaar is met donderen naar de persoon om het punt naar voren te brengen, vertelt het hen ook hoeveel zij geliefd zijn en hoe trots ze zijn op hen op de vorderingen die ze hebben gemaakt. Vaak spreekt het over zichzelf in meervoud, als ‘wij’ alsof het geen enkele entiteit is, maar diverse zijn.

 

Ik weet nu dat ik dit heb beperkt, en gesimplificeerd. Het is eigenlijk zoals communiceren met een computer terminal, die verbonden is aan een reuze database. Ik schijn altijd te spreken met hetzelfde deel, (D: of entiteit, of wat het ook is) een deel dat ik nu heb ontdekt dat alwetend is. Het heeft niet alleen de antwoorden die de cliënt zoekt, het heeft antwoorden over alles wat ik wil vragen. Een alwetend deel van iets dat toegang heeft tot alle informatie. Sommige mensen zouden dit deel “Het Totale Zelf” willen noemen, het “Hoger Zelf”, de “Overziel”, Jung’s “Collectieve Onbewuste”, of “God”.  Dit kan allemaal horen bij de zelfde zaak. Ik weet alleen dat ik in mijn werk heb gevonden wat antwoordt op de naam van “onderbewustzijn”.

Dus reis met mij terwijl ik meer exploreer. Ik weet dat ik niet alle antwoorden heb, maar ik heb alleen wat meer op de oppervlakte gekrabd. Blijf zelf zoeken en vragen stellen. Dat is de enige manier waarop de antwoorden zullen worden gevonden. Denk aan het gezegde: “Een parachute is net als het denken. Hij werkt alleen als hij open is.”.

 

 Vertaling: winnyd@stralendetoekomst.nl 

 

 

 

%d bloggers liken dit: