Over rouwen en loslaten…

Over rouwen en loslaten…

Het rouwen na het overlijden van een dierbare is een heel proces. Een proces dat gepaard kan gaan met gevoelens van shock, ontkenning, verwarring, boosheid, gemis en in enkele gevallen ook schuldgevoel. Dit proces noemen we het rouwproces. De relatie met je dierbare en hoe die is overleden bepalen vaak hoe heftig jouw emoties zijn en hoe het rouwproces verloopt en afgesloten kan worden. Het rouwproces doorloop je om jouw dierbare te kunnen loslaten. Om vrede te kunnen hebben met het lot dat jou hiermee treft.

Twee zekerheden die wij in onze moederschoot meekregen zijn dat we geboren zullen worden en dat we ooit gaan overlijden. Althans ons fysieke lichaam. Ik ‘weet zeker’ dat mijn ziel voor dit leven heeft gekozen. Dat het weet wanneer ik geboren zou worden en wanneer ik ga overlijden (‘overgaan’ is dan een beter woord). Maar nu ben ik me er alleen van bewust wanneer ik ben geboren. Ik ben me er niet van bewust wanneer ik zal overlijden. Wanneer mijn fysieke lichaam letterlijk ‘de geest geeft’. Zo’n goede communicatie met mijn ziel heb ik nu (nog) niet.

Een mens is een bezield wezen waarin lichaam, persoon en ziel samenvallen tot een geheel. Onze kijk op lichaam, ziel en geest bepaalt vaak hoe wij in dit leven staan. Als wij geloven in reïncarnatie en overtuigd zijn van het eeuwigdurende bestaan van onze ziel, dan staan we op een bepaalde manier in het leven. En dat is dan dat wij geloven dat dit leven en lichaam het enige is wat wij zullen meemaken, ervaren. Als je fysieke lichaam dan de geest geeft? Is het dan helemaal op? Wat blijft er dan nog over?

Ik ben er van overtuigd dat mijn dierbaren die zijn overleden, over zijn gegaan naar een ander staat van zijn. Dat zij hun fysieke lichaam hebben afgelegd omdat dit ‘op’ was en hun niet meer verder van dienst kon zijn. Als een bestuurder zijn zij uit hun auto gestapt. Uit hun fysieke voertuig die niet meer gerepareerd kon worden. En zij gaan nu wellicht op zoek naar een nieuwe. De ene zal snel slagen. De andere zoekt wat langer door naar iets wat goed past. Ook ik zal een keer, als de tijd daar is, uit mijn fysieke voertuig stappen. Terug naar huis, alle ervaringen meenemend die ik in dit leven heb opgedaan. En daardoor meer ervaren en rijker geworden. En daar ‘thuis’ wachten al mijn dierbaren mij op die me zijn voorgegaan. Mijn vader, mijn moeder, mijn andere familieleden, mijn schoonzus en nu ook mijn schoonvader. Zij, en alle anderen uit dit en vorige levens wachten daar op mij. Wachten daar op ons. Totdat wij ook weer thuiskomen.

Maar het moeilijkste van alles op dit moment is om ze nú te moeten missen. Nú, op dit moment. In dit leven. Om nu verder zonder hen te moeten gaan. En dat maakt loslaten zo moeilijk. En dat maakt dat loslaten pijn doet en veel verdriet geeft. Nu, op dit moment.

Loslaten

Jou loslaten, ze zeggen dat ik dat moet

Maar ik weet niet hoe je dat doet

Jou loslaten doet me pijn en veel verdriet

Want je was er altijd, en nu ben je er niet

Maar als ik weet dat jij daar bent

Dan denk ik dat jou loslaten, mij wel went

© 2011 Frank Withoos

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: